کتاب ترکیب بندی در عکاسی دیوید پرکل

کتاب ترکیب بندی در عکاسی

اصول و قواعد ترکیب بندی می‌توانند بدون محدودیت، برای بیان شخصی و خلاقانه شما تغییر کنند.
اصول را یاد بگیرید و سپس بیاموزید که چگونه این اصول را تغییر دهید. تکنیک را با شهود اشتباه نگیرید و هرگز محتوا را فراموش نکنید.
در پیشگفتار این کتاب آمده است:
عکس خوب آمیزه‌ای از تکنیک خوب و ترکیب بندی محکم است. گرچه ممکن است همهٔ افراد در مورد فرایند ترکیب بندی هم عقیده نباشند، اماخیلی‌ها قبول دارند که به کار گرفتن ترکیب بندی عکس را قوی‌تر می‌کند. تکنیک‌های عکاسی ممکن است پیچیده باشند،اما به کار بردن آن‌ها قاعده‌مند و نتیجهٔ به کارگیری آن‌ها قابل پیش بینی است.
در مقابل، ترکیب بندی به تفاوت‌ها وسلیقه‌های شخصی وابسته است. ترکیب بندی موضوع دشواری است. به ویژه برای کسانیکه به تازگی عکاسی را به عنوان حرفه یا هنر آغاز کرده‌اند. بسیاری از عکاسان در آغاز به دنبال فهرست یا کتابی از اصول و دستورعمل‌های ترکیب بندی می‌گردند که مانند تکنیک‌های عکاسی قابل پیش بینی باشد. نخستین قانون ترکیب بندی این است کهقانونی وجود ندارد.
تکنیک‌های عکاسی، نکاتی قابل رعایت و انجام دادنی هستند (قوانین و نکاتی مانند: تنظیم فاصلهٔ عدسی، نوردهی و…) اما درمورد ترکیب بندی چنین امکانی وجود ندارد. خلق یک عکس قدرتمند با رعایت فهرست وار دستور عمل‌ها ممکن نیست، بلکهحاصل نگرشی کلی است. دانستن این نکته که چشم و دوربین چیز‌ها را متفاوت می‌بینند، کلید حل مساله است.
با بررسی عناصر فرمی و تک افتاده و بررسی ترکیب بندی عکس‌های خوش ترکیب، می‌توان به درک این مساله رسید.

متنی از کتاب :

ترکیب بندی ،در آموزش عکاسی،موضوعی بسیار ضروری و البته دشوار است.

ترکیب بندی نوعی فرآیند ویرایش ذهنی است که عکاس برای انتقال آسان تر معنا به مخاطب از آن استفاده می کند. اشتباه رایج این است که درباره ی این که چه چیزی در عکس ” قرار داده شود” فکر کنیم.
نوراهان عکاسی وسوسه می شوند تا با گنجاندن عناصر بیش تر، ارزش عکس خود را بیش تر کنند. به جای آن بیاندیشید که برای قدرتمندتر شدن عکس، چه چیزهایی را می توان از عکس حذف کرد. به دنبال ساده ترین مضمون بگردید. ساده کردن، یکی از مراحل ضروری ترکیب بندی است. رها شدن از آشفتگی های عناصر ناخواسته، موجب باقی ماندن عناصر مهم می شود که می توان آن ها را برای آفرینش یک عکس خوش ترکیب چیدمان کرد.

عکاسان گاهی بیش از اندازه به خود موضوع توجه می کنند و از بررسی عناصر آشفته ی موجود در پس زمینه غافل می مانند. نتیجه، یک عکس بدترکیب است. با نگاهی سریع به اطراف موضوع می توان دریافت که آیا عامل یا عوامل ناخواسته و مزاحم در عکس وجود دارد یا نه . گاه برش تصویر در هنگام کادربندی با دوربین،بهترین راه برای حل مشکل ساده کردن عکس است.

عدسی زوم می تواند عکس را بدون تغییر پرسپکتیو،با هر فاصله ای که میان عکاس و موضوع هست،برش بزند. نزدیک تر شدن به موضوع ، کادر را پر می کند و بر موضوع تاکید می کند، و پس زمینه را حذف می کند. عادت کردن به این تکنیک ساده به طرز عجیبی برای عکاسان مبتدی،دشوار به نظر می رسد.

گاهی ممکن است تغییر زاویه ی دید و ترکیب بندی مجدد به ساده کردن موضوع کمک نکند.آن گاه ، امکان استفاده از تکنیک های عکاسی، مانند میزان کردن فوکوس(انتخابی) و کاهش عمق میدان(دیافراگم گشادتر عدسی) مطرح می شود.نیز می توان با نورپردازی،عناصر ناخواسته را در تاریکی عمیق مخفی کرد یا برعکس،آن ها را با نور شدید،بیش از حد روشن یا غرق در نور کرد.

تکنیک های متعدد نورپردازی برای ساده کردن عکس وجوددارد.می توان عکس را با کم کردن شدت رنگ،یا حذف همه ی رنگ ها(عکاسی سیاه و سفید یا تک رنگ) ساده کرد. همچنین استفاده از تکنیک روشن مایه (high key) یا تیره مایه (low key) ، ممکن است موثر باشد. این بدین معناست که موضوع را در فضایی روشن(روشن مایه ) یا تیره (تیره مایه) قرار دهید.

کم کردن رنگ های موضوع ممکن است با عکس گرفتن در برخی شرایط آب و هوایی مانند باران یا مه یا با نصب فیلتر پخش کننده یا فیلتر محوکننده بر روی عدسی امکان پذیر شود. محدود کردن رنگ های تصویر و جلوه های مشابه ،مانند رنگ آمیزی دستی و کاستن از اشباع رنگ در مرحله ی پردازش نیز قابل انجام است.

به جای افزودن عناصر مزاحم به تصویر فکر کنید که کدام عناصر را می توان از تصویر حذف کرد.سادگی،گاهی بهترین شیوه برای زیبایی یک عکس است.
عکاس :پائولو فانی